Wiele ciekawych spostrzeżeń i myśli rodzi się w człowieku niemal za każdym razem po opuszczeniu chociażby na kilka dni miejsca stałego zamieszkania i codziennej pracy. Po trzech tygodniach urlopowego pobytu w mojej drugiej ojczyźnie ponownie uświadomiłem sobie, jak wiele my, Polacy mamy do naprawienia.

Rok 2010 dla Polski, Europy i świata jest pełen wyzwań, niecodziennych zdarzeń i znaków zapytania. Po 25 latach emigracji austriackiej i kolejnych trzech latach ponownego życia w „wolnej i demokratycznej” Polsce, odbywając wakacyjną podróż, poczyniłem ciekawe obserwacje, chciałbym więc wyrazić wiele różnych myśli. Wiadomo, że nikt z nas sam nie jest w stanie naprawić panującego zła. Jednak przerażające jest to, że na co dzień w naszym kraju spotykamy coraz więcej znieczulicy i chamstwa. Z doświadczenia wiem, że najlepszą szkołą życia są podróże, poprzez które mamy możliwość poznawania różnych ludzi, kultur, języków, tradycji narodowych, zapatrywań politycznych i przynależności religijnych. Wybranie najlepszych cech narodów z różnych krajów mogłoby spowodować, iż dążylibyśmy do doskonałości. Większość krajów Europy Zachodniej, w tym również Austria już dawno przekonała się, że podstawowe cechy prowadzące do sukcesu i dobrobytu kraju to uczciwość, solidność, odpowiedzialność, solidarność oraz poszanowanie godności drugiego człowieka.

Mając w naszym kraju wspaniałe elity intelektualne, wspaniałych, często światowej sławy fachowców i naukowców, moglibyśmy znacznie skuteczniej wpływać na losy świata i Europy. Jednakże przerażające są ciągłe kłótnie polityczne na najwyższych szczeblach i fakt, że podstawowe problemy społeczne nikogo z polityków nie interesują. Problemy służby zdrowia, ogromna biurokracja, brak zainteresowania tymi najbiedniejszymi i najsłabszymi, w tym również ogromnej rzeszy emerytów, którzy nie wiedzą często jak finansowo związać koniec z końcem – to sprawy jakby drugoplanowe i nieistotne. Prawie zawsze, kiedy jestem w aptece, obserwuję starsze osoby, które zanim zrealizują receptę, chcą znać dokładną cenę. Często wycofują się z zakupu najpotrzebniejszych i niezbędnych lekarstw, bo po prostu zabrakło im pieniędzy. A przecież przepracowali całe życie nierzadko w trudnych warunkach, często w trudniejszych niż emeryci Europy Zachodniej. Tych stać na wiele a nasi wstydzą się często powiedzieć, że brakuje im na chleb. Przerażająca jest dla mnie wypowiedź samotnej, starszej osoby, która zwierzyła mi się, iż kupując świeży chleb, spożywa go następnego dnia, bo gorzej smakuje i w związku z tym na dłużej wystarczy…. Widząc przepiękne, nowoczesne domy starców (zobacz w galerii zdjęć poniżej!) w austriackim „Waldviertel” nie mogę zrozumieć tej skrajnej, dzielącej nas przepaści. Uświadamiam sobie przy tym, jak niewielu samotnych emerytów polskich mogłoby sfinansować swój pobyt w tak eleganckim domu starców.

Podczas tych trzech tygodni urlopu, spotykając wielu różnych ludzi, gromadziłem nowe pomysły i spostrzeżenia. Będę się nimi dzielić w następnych reportażach. Proszę również o Państwa obserwacje, komentarze i wnioski poprzez korespondencję do mnie na adres email: Adres poczty elektronicznej jest chroniony przed robotami spamującymi. W przeglądarce musi być włączona obsługa JavaScript, żeby go zobaczyć.

Już teraz pragnę się podzielić miłą nowiną: mój apel o pomoc dla Gminy WILKÓW spotkał się z ogromnym zrozumieniem i konkretnym wsparciem finansowym! Dostałem wiele wzruszających listów. Towarzystwo Polsko-Niemieckie w Berlinie zebrało już ponad 10 tysięcy euro, które przeznaczy na wyposażenie klas w szkole w Wilkowie. Ten temat zasługuje na oddzielny reportaż, który wkrótce opublikuję.

Jednym z innych bardzo ważnych, choć smutnych wydarzeń będzie przybliżenie wspaniałej osoby – polskiego patrioty i emigranta Jana Przegrałka, doktora historii, który niespodziewanie odszedł od nas a długie lata pracował w Austriackiej Telewizji ORF w dziale historycznym Europy Wschodniej.

Już dziś zachęcam Państwa do odwiedzania mojej strony i zapoznania się z nowymi reportażami.

Ciesząc się również na myśl o Państwa listach i refleksjach, które z chęcią opublikuję, pozostaję z wyrazami szacunku i wakacyjnymi pozdrowieniami

Krzysztof Brzeziński

Film autorstwa Cord Eickhoff, RTL

Aby obejrzeć film, kliknij TUTAJ

Iwona Karabela w mistrzowski sposób zdała egzamin na nauczyciela dyplomowanego w Lubelskim Kuratorium dnia 21 lipca 2010 roku przed fachową komisją ekspertów pod przewodnictwem Jana Rećko.W pracach komisji brał również udział Dyrektor Szkoły Podstawowej – Pan Zygmunt Wyroślak. Miałem zaszczyt pełnić rolę obserwatora i jestem pod ogromnym wrażeniem po wysłuchaniu profesjonalnej i twórczej rozmowy pani Iwony Karabeli z komisją egzaminacyjną, która nadała najwyższą liczbę punktów wyrażając tym swój zachwyt i uznanie.

Nawiązała również współpracę z instytucjami działającymi na rzecz oświaty, aktywnie promowała szkołę w środowisku lokalnym i w województwie. Działania te wpłynęły na podniesienie jakości pracy szkoły. Nauczycielka podkreśla, że celem wszystkich jej działań dydaktycznych, wychowawczych i opiekuńczych od początku pracy zawodowej, był i jest wszechstronny rozwój ucznia. Natomiast staż, który odbyła, nie zamyka jej poszukiwań na gruncie wychowawczym, dydaktycznym i terapeutycznym. Nadal pragnie pogłębiać wiedzę, doskonalić swoje umiejętności i rozwijać współpracę koleżeńską. W przyszłości zamierza pogłębiać wiedzę z zakresu biblioterapii i komunikacji interpersonalnej. Za to poświęcenie w wypełnianiu misji pedagogicznej pragnę z całego serca podziękować.

Krzysztof Brzeziński